ردپای خاطرات گابریل گارسیا را بیشتر از زندگی اش در رمان های او می توان دید . آن جا که مسافران سوار بر لنج ، سکه ای در آب پرت می کنند تا پسران ساحل نشین با غوطه ای آن ها را از چنگ دریا در اوردند و مارکز این منظره را در ذهن جادویی اش ثبت می کند تا در رمان معروفش : "عشق در زمان وبا" به خوبی از آن استفاده کند . مثل کسی که از اینجا و آنجا عکس می گیرد تا بعدا نقاشی شان کند ، مارکز مصالحی را در طول زندگی اش جمع می کند تا در فرصتی مناسب از آن ها شاهکاری جادویی بسازد . رمان های او پر است از خاطراتش . شاید کسی بگوید که کپی کردن بخش هایی از حقیقت برای نوشتن رمان که محصولی تخی